Yine Aylardan Kasım Öğretmenim

Bugün 24 Kasım öğretmenler günü ve yılda bir kez dahi olsa hatırlanmak güzel bir duygu olsa gerek. Burada öğretmenlik mesleğinin sorunlarından söz etmek istemiyorum. Çünkü bunlar artık yıllardır bilinen ve çözüm bekleyen sorunlar olarak hala çözüleceği günü beklemektedir. Umulur ki bu sorunlar bir an önce çözümlensin ve öğretmenlerimiz her anlamda hak ettikleri konuma ulaşsınlar. Zaten geçen yılki yazsında sevgili Sabri Hocamız ne diyor “Öğretmenlik zor zanaat vesselam”. Evet, zor ve bir o kadar da fedakârlık isteyen bir meslek. Bu güzel günde hepimiz için çok değerli olan öğretmenlerimizi hatırlamak ve onların öğretmenler gününü kutlamak en güzel davranışlardan birisi olsa gerek. Çünkü öğretmenler bizlere emek verdi, üzerimize titredi, öğrenmemiz için çaba harcadı ve başarılı olduğumuzda bizimle gurur duydu. Öğretmek kadar kutsal bir davranış var mı? Öğretirken aynı zamanda öğrencilerimizin düşünmelerini sağlamak. İlkokul yıllarımızı düşünelim. Okul diye bir kurumla tanışıyoruz, yeni şeyler öğreniyoruz ve bu süreçte öğretmenimiz ne kadar çok çaba harcıyor. Sonra öğretmenimiz bizim annemiz babamız oluyor, her şeyimizi paylaşıyoruz. Bazen arkadaşlarımızla kavga ediyoruz, bazen kardeşimizle, bazen anne babamızın bize kızmalarını gidip O’na söylüyoruz. Öyle oluyor ki bizim için sığınılacak bir liman. Saf ve temiz çocuksu tavırlarımızla hep şefkatli ellerini ve bakışlarını üzerimizde hissetmek istiyoruz. Diğer eğitim kademelerinde de aslında çok farklı değil. Öğretmenimizin bir gülüşü bizi hayata bağlayabiliyor ya da farkındalığımızı artırıp “evet Öğretmen haklı” diye bakış açımızı değiştirebiliyoruz. Ve tüm bunları yapan Öğretmenlerimiz için ileriki zamanlarda uzaklardan “Öğretmenim beni hatırladınız mı?” “Nasılsınız?” diye gelen bir sesin verdiği mutluluk belki de yılların yorgunluğunu unutturmasına yetiveriyor bazen. Öğretmenlik işte böyle kutsal bir meslek. Diğer mesleklerden çok farklı. Benjamin Franklin “Dünyada işlenmesi güç üç şey vardır: Elmas, Çelik ve İnsan Ruhu” diyor. Bana göre bunların için de de en zor olanı da İnsan Ruhu’dur. İşte öğretmenlerimiz bizim kişilimizi şekillendiren birer sanatkârdır. Onlara ne kadar teşekkür etsek azdır. Ben de Kurban Bayramı için geldiğim İskilip’te yıllar sonra öğretmenim Hüseyin Görgülü ile karşılaştım. Uzun uzun sohbet ettik, gerçekten çok güzel bir duyguydu. Bütün öğretmenlerimin öğretmenler gününü kutluyor, selam ve sevgilerimi sunmak istiyorum. İlkokul 4. veya 5. sınıfta (tam olarak hatırlayamıyorum!) öğretmenler günü için yazdığım şiirle yazımı tamamlayacağım. Hatırlayabildiğim kadarını paylaşmak istiyorum; Okuldan girdim içeri, Elimden tuttu biri, Beni sevdi gülerek, İşte bildim ÖĞRETMENİ. Evet, sevgili hemşerilerim, Öğretmenlerimizi sadece Kasım ayında bir gün değil her gün hatırlamamız gerekir. Ama özellikle bugünde Öğretmenlerimizi hatırlayıp, Onların bize göstermiş olduğu ilgi ve sevgiyi biz de şimdi Onlara gösterelim. Haydi! Bu günü fırsat bilip emeklerinin boşa gitmediğini kanıtlayalım. Sağlıcakla Kalınız. _İskilip.com arşivi — köşe yazısı_ _Kaynak: İskilip.com arşivi (2010)_

6 yanıt