Yakılacak Kitap

İskilib.. İskilib.. “Gelin geliyor… Dediler baktım: Bir tabur süvari. Şaytani bir manzarası var. Belki, 200 atlı. Hep ikişer, ikişer dizilmişler. At üstündekiler, bütün kafile kadın. Ama bu sefer hiçbirinin başında siyah çar yok. Baştanbaşa, beyaz çar (cember!), simsiyah alt, sarı pabuç... Hakikaten gülünç, imtizaçsız bir levha değil mi? Süvari taburunun en önünde biri topal, biri yampir iki bastı bacak ihtiyarda darbuka çalarak yürüyorlar. Gelin alayın tam ortasında. Erkeler sokağın iki tarafına dizilmişler. Tek gözlerinden başka hiçbir yerleri görülmeyen kadınlara hayran, hayran bakıyorlar... Gelenler kız evi. “Temenna” mahallesinden gelini “Kaledibine” oğlan evine getiriyorlar. Bizde güvey evindeyiz. Zaten görülecek şey burada. Gelin bahçe kapısının önünde attan indi. Eşraf evi… çok büyük. Tek oğlu evleniyor. Yiyen, içen; döken; saçan belirsiz. Evdekiler pürneşe. Gelin attan iner inmez etrafı alındı ve hemen eve sokuldu. Merdivenleri, sofayı, methali dolduran bütün kadınlar gelini görmek için birbirlerinin üzerine abanıp duruyorlar. En önde kayınvalide. Hacı hanım, teyzeler, görümceler ve yengeler var. Eşiğin üzerinde bir su tası var. Gelin kapıdan içeriye adım atar atmaz, biraz şaşkın telaşlı, su kabına bir tekme vurdu, tası fırlattı bu uğur getirirmiş! Sonra ilerledi. Hacı hanımın önünde durdu, çarının arasından yüzünü göstermeden, kaynanasının elini öptü. Kaynana: Hoşça kal, kızım… dedi, şalvarının cebinden çıkardığı avuç, avuç parayı gelinin başına serpti. Kapışan, kapışana… Daha sonra gelin üst kata çıktı, kayınbabasının elini öptü. Amma yüzü hiç açık değil, görmenin imkanı yok. Adeta kadın kadından sakınır gibi bir şey… Kayınbaba sevinçle yaşaran gözlerini kızcağızın üzerine dikti, baktı… Baktı, önüne uzatılan büyük tepsi içindeki şeker ve leblebileri avuçladı, gelinin başına serpti. Para değil de niçin leblebi ve şeker?... Bunu anlayamadım. Bu da bitti, gelin odasına götürüldü. Evi dolduran kalabalık memnun, her ağızdan bir söz çıkıyor: Anam.. emme de yosma (güzel)… Hele bi yolcuk yüzünü açsın, eyle gör.. Ne diyon gız? Göbel de fena mı?? Bek zollu delikanlı… Gelinin başından çarı alındı. Yeni misafirler de çarlarını çıkardırlar. Üç etek entarilerle kaldılar. Fakat gelinin yüzü bir türlü açılmıyordu. Fakat gelinin yüzü açılmıyordu. Suratını örten koca bir şal vardı. Meğer gelin yatasıya kadar yüzünü açmazmış. Akşam güveyi camiden gelecek açacakmış. Allah kızcağıza sabır vesin. Gelin hanım köşesine yerleştikten sonra şerbetler dağıtılmaya başlandı, “Hazinecinin Ayşe”, “Emine Aba” tef, darbuka, bir kadında bağlama (ud!) çalmaya koyuldular. Ve hep bir ağızdan şarkılar okundu. Çalgı, saz.. Bu kadar! Şakı söylendikçe yeni gelinlerde sıra ile oyun oynadılar. Her kadın oyun oynamayı biliyor ve hepsi de oynuyor. Hele genç kızlar. Gelinin önünde pervane gibi şakrak ve kıvrak dönüyorlar.” Güzel sesli kadınlar: _İskilip.com arşivi — köşe yazısı_ _Kaynak: İskilip.com arşivi (2010)_

6 yanıt