Annelerimizi Düşünelim

Onlar her şeyin en iyisine layıklar… Onların emeği asla ödenmez… Onların kıymeti ana baba olunca anlaşılır… …………………………………………….. Yukarda her anneler günü aklımıza gelen birkaç söz var. Siz de bu listeyi uzatabilirsiniz. Aslında doğru olan birçok kavram sloganlaştığında anlamındaki derinliği yitiriyor. Öylece söyleniverip çıkıyor insanın ağzından, karşınızdakinde ya bir tebessüm ya bir kafa sallama bırakarak. Sonra anneler aranır; “Anneler günün kutlu olsun anneciğim…” der bir iki gönül alıcı kelam daha ekleyip kapatırız telefonumuzu. Ardından da hayatın mücadelelerine dalıp bir dahaki anneler gününe kadar unuturuz yukarıda yazdıklarımızı. Hani annelerimiz yaz gelince kışlıklarımızı katlayıp kaldırırdı ya bir dahaki kışa kullanılmak üzere giysi dolaplarının en üst raflarına. Tıpkı öylece… Bence ANNELER GÜNÜ anneleri arama gününden çok ANNELERİ DÜŞÜNME GÜNÜ olmalı o zaman kalıplaşmış söz ve davranışların bize anlattıklarından daha iyi anlarız annelerimizin hayatımızdaki yerini ve onlara vermemiz gereken değerleri. Evet. Bu gün anneleri ve çocuklarını düşünmeliyiz? İsterseniz şehit annelerinin anneler gününden başlayalım düşünmeye. Şırnak’ın Uludere İlçesi’nde teröristlerle çıkan çatışmada vurulan ve son nefesini vermeden önce cep telefonuyla ailesini arayan 21 yaşındaki Jandarma Er Oğuz Parparoğlu’nun annesini düşünelim. Telefonda titreyen sesiyle babasına; “Alo, Baba, arkadaşlarımın hepsi şehit oldu. Ben de vuruldum. Vücudumu hissetmiyorum. Ben de şehit olacağım, hakkınızı helal edin. Annem üzülmesin” deyip son nefesini veren Oğuzun annesini… Düşünün! Çevresindeki bütün anneleri evlatları bir bir ararken, bu gün, Oğuzun annesinin anneler günü nasıl geçsin? “Annem üzülmesin” diyordu Oğuz telefonda… Annen nasıl üzülmesin? Gözlerini kapatıp göz bebeklerine çizdiği hayalinle her karşı karşıya kaldığında süzülen ilmik ilmik yaşlarını nasıl akıtmasın yüreğine… Mezarına diktiği güllerin kokusu senin kokunu verir mi anacığına? Ne hediye verelim ki bu anneler gününde Oğuz’un annesine O’nun acısını bir an unutsun? Durun daha çocuklar var sırada… Yine hepimizin tanıdığı bir çocuğu düşünelim; Bedirhan Gökçe’nin sol yanım şiirini hepiniz duymuşsunuzdur. Hani annesinin mezarı başında “Sol yanım acıyor anne, hem de her gün acıyor” diye ağlayan ilkokul öğrencisi küçük kız var ya, işte onu düşünelim… Bütün çocuklar anneleriyle okula gelirken okulun bahçesinde bir köşeye sinmiş sol yanını tutarak onları izleyen, Arkadaşları beslenme çantasında kurabiye, börek, pasta getirirken babasının her gün domates peynir koyduğu, ipek saçlarına kurdele takacak, ona dantelli yaka örecek bir annesi olmayan minik kız çocuğunu düşünün Yaşıtları anneler gününde annelerine çiçekler toplarken, annelerine sarılıp öperken bir eliyle annelerinin, bir eliyle babalarının elini tutup parka giderken bu minik kız çocuğu annesinin mezarına ne hediye götürsün anneler gününde… Büyüyüp de evleneceğinde, kına gecesinde, hani o hep söylenen türkü var ya; “Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar, aşrı aşrı memlekete kız vermesinler” bu türküde kime sarılıp ağlasın öksüz yavrucak? Kim bağlasın duvağını? Kim yolcu etsin yuvadan koca evine annesi olmayınca? _Kaynak: İskilip.com arşivi (2008)_

11 yanıt