Tanıklar Bulacağım Tükenişine --1

Yine ,yeniden merhaba İskilip’im İskilipli’m…. Nerede kalmıştık ? Diyordum ki –bir önceki yazımda - “…. Birgün göstermek istiyorum herkese. Sen eskiden neydin bugün ne oldun ; kimler neler götürdüler senden. Tanıklar bulacağım tükenişine….” Evet tam da burada kalmıştık. Ben buldum tanığımı İskilip’in henüz tükenmemiş günlerine ,dostluğuna, sadakatine ve daha bir sürü şeye… Bu sözü vereli epeyce bir zaman geçtiğin farkındayım. Aslında tanığımı bulalı çok oldu fakat bir takım aksilikler nedeniyle sizlerle paylaşmam hayli zaman aldı . Bu gecikmeden ötürü sizlerden özür dilerim. “Cem Bey” tanığımın adı bu … Güzel bir tesadüf sonucu tanıştık kendisiyle.. Çekmiş olduğum bir – tabiî ki – İskilip fotoğrafı tanıştırdı bizi. Kendisi de fotoğraf sever.. İskilip’e dair çok güzel fotoğrafları da var ve sanıyorum ilerleyen dönemlerde bu fotoğrafları bizlerle paylaşacak. Ben lafı fazla uzatmak istemiyorum . Cem Bey bizlere çok daha güzel anlatacak aslında ne demek istediğimi. Bu paylaşımımız sonraki yazılarımda devam edecek umud ediyorum. Söylediğim gibi ben sözü uzatmadan kalemi misafirime devrediyorum. “ Adım Cem, Soyadım Balkan… Kendini 1964 yılından itibaren İskilip’li, bir İskilip aşığı olarak tanımlıyorum. Melankolik bir aşık ama... O’nu taa içinde hisseden ama onu uzaktan, belli etmeden seven, bunca yıl geçtikten sonra, tekrar görmekten çekinen, onu eskisi gibi, bıraktığı gibi bulamamaktan korkan bir sevgili… Korkak bir İskilip aşığı tanımlaması daha uygun düşerdi galiba… Babam, çok yakın zaman önce ebediyete intikal eden Babam, o dev; Tevfik Macit Balkan, Tapu ve Kadastro Müdürüydü. Anadolu’nun çeşitli yerlerini dolaştıktan sonra, Siirt’in Kurtalan ilçesindeki görevini takiben tayini İskilip’e çıkmıştı… Çok iyi hatırlıyorum 1964 yılının yazında, o zamanlar Kurtalan’da iken Babam eve geldiğinde “Hazırlanın bakalım tayinim çıktı, Cennete gidiyoruz, İskilip’e” deyivermişti… Bizler de biri kız dört kardeş başlarımızı hemen ilkokul atlaslarımıza gömmüş, orada Çorum’u, İskilip’i aramaya koyulmuştuk. İlk hissettiklerimiz, hakkında hiçbir şey bilemememize karşın, İskilip’in çok güzel, özellikle Kurtalan gibi Anadolu’nun belki de en ücra, en unutulmuş en yoksun ilçelerinden gelecek birisi için gerçekten de Cennet olarak değerlendirilebilecek bir yer olduğuydu… O yaz sonunda, trenle Ankara’ya oradan da tuttuğumuz bir kamyonla İskilip’e eşyalarımızla birlikte geldik. İskilip’e güneş batarken gelmiştik. Babamın müdürlüğünü yaptığı dairenin çalışanları bizi ilçenin girişinde (o zamanlar Toprak Mahsulleri Ofisi Depolarının, mezarlığın ve futbol sahasının olduğu yerde) karşılamışlar, bizim için uygun olduğunu düşündükleri ve kiraladıkları eve doğru yola çıkmıştık. Merakla etrafıma bakınıyor, İskilip’in ne menem bir yer olduğunu, batan güneşe ve kararmaya başlayan göğe rağmen anlamaya çalışıyordum. Arnavut kaldırımı biçiminde düzenlenmiş ana caddeden merkeze doğru ilerliyorduk. İskilip’in yerlisi olan Tapu dairesinde çalışan bir yetkili aynı zamanda bize kısa özet tanıtıcı bilgiler de veriyordu: “Şu soldaki Kaymakamlık binası ve lojmanı, sağda gördüğünüz İlçemizin tek açık hava sineması, ilerdeki kavşağın solunda park, sağında tam karşısındaki köşede ortaokul yer almakta… İlerlersek şayet çarşı ve Belediyeye, oranın sağında da Tapu Kadastro Dairesine ulaşırız…” Evimize doğru gidiyorduk. Ortaokul kavşağına geldik oradan sola döndük, parkı solumuza alarak bir müddet gittik, parkın sonuna geldiğimizde sola-aşağıya gitmek yerine sağa, fırının yanından sağa ve yukarıya doğru kıvrıldık, az gittik sola dönerek yine biraz yokuş çıktık. Önümüze bir üçyol çıktı. Sol tarafta bir çeşme vardı. Oradan sağa kıvrılır kıvrılmaz, köşede yer alan iki katlı ahşap bir binaya yöneldiler ve “İşte Tevfik bey size tuttuğumuz ev bu, umarız beğenirsiniz dediler…” O an çok sevindiğimi, bu evi, bu yolları, bu ilçeyi çek seveceğimi anladım. İlk görüşte aşk dedikleri bu olsa g _Kaynak: İskilip.com arşivi (2008)_

15 yanıt