Mektep Bitti

Karneler alındı, okullar tatile girdi. Ak saç kara saç herkesin eteğine döküldü ama çoğu kimse bununla ilgilenmiyor bile. Eteğini silkeleyen bırakıp gidiyor. Çoğu ana baba çocuğunun sınıfını geçip geçmediğini bile bilmiyor. Geçende, kalanda aynı havada. Belki ilk günlerde çocuğun karnesinde zayıf olan evlerde biraz tafra oluyor. Asarım, keserim sana bu sene hiç bişi yok gibi ama onlarda çok ciddi ve çözüme yönelik değildir. Baba anaya bağırır; - Senin yüzünden oldu sen buna yüz verdin. Anadan da babaya anında sitem gelir; —Çarşıda da ben mi takip ediceğem, bi günden bi güne ohula gidipde sordun mu? Gobelin dersleri nahal dii. Anca düverim, öldürüm, aha öldürde gurtul. İki gün gürültü patırdı ondan sonra hepsi unutulur. Bu çocuk neden başarısız, ne yapmamız lazım, problem evde mi? Okulda mı? Çocuk damı? Biz ana babada mı araştırılmaz. Tabi bu kavga gürültüler karne gelen evlerde olur. Bazı evlerde karnede gelmediği için ana baba arasında kavgada çıkmaz. Kimsede çocuğa senin karnen nerede diye sormaz, soranlar bu gün yarın diye oyalanır sonrasında unutturulur gider. Kavga anne baba arasında diyorum. Çünkü! Çocuk başta biraz hırpalandıktan sonra kurtulur ve genelde bu olayların dışında kalır. Sonrasında dünya umurunda değildir. Ana, baba birbirlerini suçladıktan sonra sıra okula ve öğretmene gelir. Vay öğretmenin notu kıt, yok böyle eğitim mi olur. Hemen önünde yaz tatili vardır. Tatilde çocuk ne yapacak, nereye gider, kiminle gezer hiç düşünülmez bile. Çoğumuzun kabullenmediği belki de unuttuğumuz bir gerçek var. O da eğitim ailede başlayıp burada atılan temeller üzerine okulla birlikte inşa edildiği gerçeği. Kavgayla, gürültüyle azarla, dayakla ya da başkalarını suçlamakla başarı sağlamak mümkün değildir. Bunlarla kendimizi kandırmaktan öteye gidemeyiz. Çok sert veya yumuşak davranmamız çocuğu kaybetmekten başka bir işe yaramaz. Çoğumuz duyuyoruz ailenin ilgisizliği neticesinde başarısız olan çocuk aldığı ani ve sert tepki karşısında Allah korusun ya evini terk etmekte ya da intihara kadar gidebilmektedir. Tersinde ise gördüğü yumuşaklık karşısında umursamaz hale gelmekte ve terbiyesizlik derecesinde sorumsuzlaşmaktadır. Okula gitmemekte, sınavlara girmemekte ve hatta eve karne bile götürmemektedir. Unutmamak gerekir hiç bir suç cezasız, başarıda ödülsüz kalmamalıdır. Tabi ki dozunu iyi ayarlamak şartıyla. Tabiri caizse ne yüze zığartmalı, nede şımartıp arsızlaştırmalı. Bazen çevremizdeki yaşı büyüklerden duyarız şimdiki çocuklar melâke biz zamanında şöyle yapardık, böyle yapardık. Ne yazık ki bunları da çocuklarının yanın da anlatır. Aynısını çocuk yapsa! Hemen eli havada - Hele seni gidi.............. diye başlayan cümlelerle kaba kuvvete başvurulur. İyi de sen yaptığını övünerek anlattın çocuk da davranışını, söylediklerini iyi zannetti yaptı. Sana bakıp ta ibret alacak yaşta değil ki. Yanlışını anlayana kadarda ne yazık ki bunları davranış haline getirmiş olacak Bazen bana da diyorlar -Hocam sizde kâr yok bizim zamanımızda hocalar öyle bi düverdi, bi zopa atarlardı eve gelince babama diyemezdim de anam rahmetli morartılara depitme sarardı babama desem bide o düver diye gorharduk. Nerde bizim zamanımızdaki hocalar. O zaman bende düşünüyorum bunca gayretten netice alınamadığına göre ya dayak az geldi ya da işe yaramıyor. Tabi ki dayağı kabullenmemiz mümkün değil. O halde işe yaramıyor. Eğer o zaman ki disiplinden bahsediliyorsa, bence onun sebebi dayak değil, yapılan takipti. Babadan başka komşu, akraba, eş dost da çocuğun takipçisiydi. —Nerede o eski zamanlar? O zamanı arayacaksak bütün şartları birlikte aramamız lazım. Sadece “-Nerde o bizim zamanımızdaki öretmenler” demekle olmaz. O zamanı bulursak öğrencisini döven değil içtenlikle ilgilenen öğretmenleri, anne babayı, komşuları da buluruz. Hani bir hikâye vardır ya. Adamın birisi evden çıkarken dua okuyup ta çıkarmış. Bir gün hanımı sormuş. —Bey ne okuyorsun. —Üç İhlâs, bir Fatiha. —Neden okuyorsun? _Kaynak: İskilip.com arşivi (2009)_

7 yanıt