Herkesin Günü

Peygamberlik mesleği gibi olmak gibi çok büyük manevi değeri olan mesleğimiz, Atatürk’ün Başöğretmenliği kabul buyurduğu bu günde mesleğimiz biz öğretmenler için milli bir anlamda kazanmış oldu. Hayatımda tek övündüğüm her zaman gurur duyduğum yönüm öğretmenliğim olmuştur. Burada kastettiğim asla mesleki başarı değil, mesleğimin kendisidir. Öğretmenlerin bu gün ulaştığı sayısal çoğunluk ve ihtiyacı gidermek için belirli ölçütler konulmadan mesleğe alınan arkadaşlarımızla birlikte; her zaman, her yerde insanlarımızla iç içe olan öğretmenler sanki eskilerin ulaşılmaz, her şeyi bilen, insanüstü varlıklar görüntüsünü yıkmışlar gibi gözükmektedirler. Belki kısmen doğrudur da. Elbette ki yukarda ki etmenlerle birlikte mesleğimizin içerisindeki çürük elmalar bizlerin de yüzünü kızartmaktadır. Ama — Nerede O eski öğretmenler? Diyenlere de; — Nerede O eski ana babalar? Demek istiyorum. Gerçi birçok ana baba hâlâ “Eti senin, kemiği benim” kolaycılığına sığınmak istiyorlar ama iş artık eskisi gibi değil. Öyle çocuğu okula yazdırıp ta sekiz sene sonra diploma almaya gelmek yok. Karneler sadece çocuğun değil ana, babanın da karnesi. Eskiden okulların rakibi azdı, Öğrenci sayı orta, lise 1000’i bile bulmazdı. İlk mektep çocuğu çarşıya çıkamaz (çıkarsa öğretmenlerden önce komşular, büyükler kovalar) Lise talebesi ise en fazla okuldan kaçar onu da arayınca gençlerin gidebileceği iki kahveden birisinde bulurdun. Şimdi öylemi birkaç bin öğrenci var, ilkokul çocuğu bile çarşı bebeği, sokakları bırak bahçe araları bile kızlı erkekli genç kaynıyor, daha olmadı Çorum’a gidiyorlar. Çocuğa motosiklet al, olmadı araba al, cebine parayı koy sal gitsin okula. Sonra; işte sonrası kötü. Çocuk okumuyor. Akşam ben çarşıya çocuk çarşıya, sabah ben işe çocuk sokağa. Biz yamyamıyız adam eti yiyelim eti bizim, kemiği sizin olsun O çocuklar bizim geleceğimiz, gururumuz hiç birimiz onların başlarının eğilmesini istemeyiz. Başarı sağlanacaksa çocuklarımıza mutlu bir gelecek verilecekse bu işi birlikte başaracağız. Toplumun tüm bireyleri çocuğun iyi insan olarak yetişmesinde sorumluluk sahibi birer öğretmendir. Bize sizin işiniz ne diye sorarsanız. Bizim işimiz önce ihtiyaçları ve öğrenmeyi öğretmek sonra branşımıza göre gerekli bilgileri aktarmaktır. Tabi ki parasıyla. Şunları da duyar gibi oluyorum. - İii, niidiim hocam gücüm yetmiyi. - Ne dediyse aldım hocam, iyi dedim olmadı, kötü dedim olmadı, töybosun sırtında gazma sapını gırdım gine ahıllanmadı. Daha niiidiiim. - Valla doğru, yapılacak olan her şey yapılmış Allah yardımcımız olsun. Eğer gerçekten bir şeyler yapmak istiyorsanız çocuğunuzun öğretmeniyle çocuğunuzun sorunlarını daha çok paylaşınız. Ama unutmayın öğretmeninde uğraşmak zorunda olduğu kendi çocukları, hastalıkları, kederleri ve ekonomik zorlukları var. Düşünsenize birçoğunuz biriyle baş edemezken biz onlarcasınla uğraşıyoruz bu iş kolay da değil. Konu öğretmenlik olunca sonu gelmiyor daha doğrusu ben bitirmek istemiyorum. Fakat burada da ancak bu kadar oluyor. Hayatta o kadar çok eksiğim var ki yaşadığım her anda küçük büyük birilerinden bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum. Onun için herkes benim öğretmenim ÖĞRETMENLER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN. Saygılarımla. _Kaynak: İskilip.com arşivi (2008)_

6 yanıt